Nav view search

Navigation

DE FILM IS GEEN HITCHCOCK, MAAR VERDIENT EER - EN DE REGISSEUR EEN TWEEDE KANS
(http://www.volkskrant.nl/wca_digi/film_detail/460/773802/De-Nobelprijswinnaar.html) 

Het valt niet altijd mee om films te maken in Nederland. Timo Veltkamp won samen met Ger Poppelaars in 1999 een Gouden Kalf voor het scenario van Missing Link, en besloot na dat succes ook als regisseur aan de slag te gaan. Dat ging niet zonder slag of stoot. Een producent haakte af, het Filmfonds bleek niet bereid financieel bij te dragen, en ook een reis naar Hollywood bracht niet het wonder waar Veltkamp op hoopte. Uiteindelijk leende hij 150 duizend euro bij familie en vrienden om zijn regiedebuut toch te realiseren.

De Nobelprijswinnaar ging in september 2010 in première op het Nederlands Film Festival, maar daarna bleef het angstwekkend stil rond de in mooi zwart-wit gedraaide tragikomedie. Inmiddels werkt Veltkamp parttime als postbode om zijn schulden af te lossen.

Het heeft even geduurd, maar gelukkig wordt zijn speelfilmdebuut nu alsnog in de bioscoop uitgebracht - al is het maar in één zaal. Alleen al uit sympathie voor de volhardende maker zou iedereen De Nobelprijswinnaar moeten gaan zien. Dat is ook helemaal geen straf: de film is geestig en onderhoudend genoeg.

Het verhaal draait om de schrijver Joachim West (Marc van Uchelen), die tien jaar heeft gewerkt aan een roman, maar het manuscript als het af is in de prullenmand gooit. Hij is nu eenmaal geen Dostojevski, vindt hij zelf. Zijn uitgever, die het boek via een omweg toch in handen krijgt, denkt daar anders over. Wat volgt, is een fantasievolle combinatie van mozaïekfilm en moordmysterie, vol droge humor en bizar toeval.

Niet alle verhaallijnen zijn even geslaagd, Veltkamp is geen Hitchcock; De Nobelprijswinnaar is geen meesterwerk. Dat hoeft ook niet. Er wordt veel meer geld uitgegeven aan veel slechtere films, en het is bewonderenswaardig wat de regisseur met zo'n laag budget voor elkaar heeft gekregen. Veltkamp verdient eer voor zijn werk, een financiële meevaller én de kans een tweede film te regisseren.
(Recensie door Pauline Kleijer, gepubliceerd op 14-06-2012)

De Nobelprijswinnaar

Nederland, 2010 | Timo Veltkamp ( http://filmkrant.nl/_titelindex_N/8047 )

Schrijver Joachim West ziet zijn geniale roman gepubliceerd worden door een collega, in Timo Veltkamps donkerkomische neo-noir De Nobelprijswinnaar.

Schrijver Joachim West is, zacht gezegd, niet overtuigd van zijn eigen kunnen. "Het is natuurlijk geen Dostojevski, of Kafka", zegt hij over het manuscript waar hij ruim tien jaar aan werkte. Zijn toon ligt ergens tussen zelfspot en onzekerheid in de eerste scènes van Timo Veltkamps De Nobelprijswinnaar, als West zijn uitgeefster om een voorschot van vijfhonderd euro komt bedelen. Of anders vierhonderd? Tweehonderd?
Alleen: het blijkt wél een Dostojevski te zijn. Goed genoeg, zelfs, voor de Nobelprijs voor de Literatuur. Dat wordt echter pas gefluisterd lang nadat Joachims manuscript
 Zonder allure is uitgegeven als Verloren stad, onder de naam van een andere schrijver: ijdeltuit-met-writers-block Fabian Remarque. Die kreeg het in handen nadat Joachim door een misverstand dood is verklaard. Rond dat schrijversverhaal passeren in deze zwartkomische neo-noir over oplichters van divers pluimage ook nog de omzwervingen van een colporteur die zich voordoet als enquêteur, een stripper met een geheim en een zwanger meisje van vijftien.
"Ik begin met iets kleins. Dat breidt zich steeds verder uit en halverwege ga ik naar het einde toewerken", omschreef regisseur/scenarist/producent Timo Veltkamp zijn werkwijze nadat het voor bijna niets in eigen beheer gedraaide
 De Nobelprijswinnaar in 2010 in première ging op het Nederlands Filmfestival. Dat heeft zijn weerslag op de film: de vele verhaallijntjes stapelen zich in het begin chaotisch op, om pas na een klein uur vaart te krijgen. Maar dat alles uiteindelijk wel érg toevallig op zijn plek valt — een veelgehoorde klacht bij mozaïekfilms als deze — is in het geval van De Nobelprijswinnaar juist een kracht. Dat toeval is namelijk de essentie van het eigenzinnige, onderkoeld grappige zwart-wituniversum dat Veltkamp zo vaardig neerzet.

Joost Broeren

Van Gouden Kalf-winnaar tot postbode 

door: Guido Franken - 25 september 2010 ( http://www.nlfilmdoek.nl/2010/09/van-gouden-kalf-winnaar-tot-postbode)
Timo Veltkamp won in 1999 een Gouden Kalf voor het scenario van Missing Link. Met de tragikomische zedenschets De Nobelprijswinnaar maakt hij zijn speelfilmdebuut als regisseur. Het was een lange, moeizame weg.


Moeizaam

‘De oorspronkelijke producent had op een gegeven moment geen vertrouwen meer in mijn script, en zag van verdere voortzetting af. Het Filmfonds had daarmee ook de belangstelling voor het project verloren,’ vertelt Veltkamp.

In de hoop een andere producent te interesseren, trok de filmmaker naar het Mekka van de film: Los Angeles. Maar ook daar bleef een wonder uit. ‘Toen besloot ik het maar helemaal zelf te doen. Ik leende €150.000,- bij elkaar van familie en vrienden, Kemna Casting polste acteurs die graag voor nop mee wilden werken en ook de crew was bereid een flink offer te maken. Als je nauwelijks geld hebt moet je drie keer zo hard werken, maar iedereen stak zijn nek uit voor het project.’

 
Postbode

‘Het heeft ook zo zijn voordelen. Doordat ik zowel regie, scenario als productie deed, bleven oeverloze en vaak heilloze discussies tussen belanghebbenden me bespaard. We konden onze 21 draaidagen dus zo optimaal mogelijk benutten. Als De Nobelprijswinnaar geen geld oplevert, dan zullen mijn financiers wel eens heel lang op de terugbetaling kunnen wachten. Natuurlijk zou ik het liefst meteen weer een film maken, maar dat zit er – als ik eenzelfde traject als hier zou moeten doorlopen – niet in. Eerst mijn schulden aflossen. Tot die tijd blijf ik schrijven, zoeken naar een distributeur voor de film en breng ik, om toch iets te verdienen, post rond.'